[TK-Event] Lala - My Wendy
posted on 18 Apr 2012 12:04 by yamitsukiเอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
บันทึกแห่งความทรงจำในแมนเนอร์คาร์ซีอัสบทพิเศษ [Lala Side]
เสียงกระซิบเบื้องหลังม่านรัตติกาล ~เรื่องเล่าจากปากของพี่ชายในห้วงนิทรา
วันที่ 14 เมษายน 17xx
เวลา 02.13 น. - เขตห้องคุมขังนักโทษอันตราย
'ฮึก... ฮึก... ฮือ... ฮือ...'
เสียงปริศนาที่ดังกึกก้องไปทั่วเขตนักโทษคดีร้ายแรงในยามราตรีกาลทำเอาเด็กหญิงวัยสิบสี่ที่กำลังหลับตาอยู่บนเตียงไม้เก่าๆภายในห้องขังห้องหนึ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากห้วงภวังค์อย่างกระทันหัน นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลทั้งสองข้างที่กำลังเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวกวาดไปรอบๆห้องด้วยความหวาดระแวง ก่อนที่มือเรียวบางจะคว้าเอาตุ๊กตาหมีเก่าๆขาดๆที่อยู่ข้างกายขึ้นมากอดกระชับเอาไว้กับตัวเพื่อหวังว่ามันจะช่วยคลายความหวาดกลัวภายในจิตใจลงบ้าง
"นั่นมัน... เสียงอะไรกันคะ... ราเชล..."
เสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางที่กำลังสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวดังแทรกเสียงปริศนานั่นขึ้นมาพร้อมกับค่อยๆเลื่อนขาทั้งสองข้างลงจากเตียง ก่อนที่ร่างเล็กจะกระชับตุ๊กตาหมีคู่กายแนบแน่นกับลำตัวแล้วเอื้อมมือไปผลักประตูลูกกรงที่อยู่เบื้องหน้า ถึงแม้จะรู้ดีว่าประตูนั้นจะถูกเหล่าผู้คุมลงกลอนเอาไว้ก็ตามที...
เอี้ยดดดดดดดดด...
แต่ดูเหมือนว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น...
ทันทีที่เท้าเปล่าของร่างเล็กสัมผัสกับพื้นหินที่อยู่เบื้องนอก ความเย็นจับจิตก็แผ่ซ่านจากฝีเท้าขึ้นมายังส่วนต่างๆของร่างกายแทบจะภายในทันที กำแพงลูกกรงที่ทอดยาวออกไปสู่ความมืดเหมือนดั่งไม่มีที่สิ้นสุดที่อยู่เบื้องหน้าประกอบกับเสียงสะอื้นที่ดังกึกก้องมาจากที่ใดที่หนึ่งอันแสนไกลกำลังกระตุ้นให้จิตใต้สำนึกของเด็กหญิงอายุสิบสี่กลับเข้าไปอยู่ภายในห้องขังของตนเองซึ่งเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้
แต่เธอกลับเลือกที่จะเดินออกไป...
เสียงฝีเท้าเบาๆย่ำออกไปในพื้นหินที่ทอดยาวไม่มีวันสิ้นสุดดังแทรกความเงียบงันที่เข้ามาแทนที่เสียงสะอื้นไห้ปริศนาเมื่อครู่นี้ แต่ทันใดนั้นเอง มือปริศนาที่จู่ๆก็โผล่ออกมาจากในความมืดก็ฉวยเอาแขนข้างหนึ่งของเด็กสาวที่ไม่ได้อุ้มตุ๊กตาหมีอยู่เอาไว้ได้
"ราวิเอล่า... นี่มันดึกแล้วนะ เธอจะไปไหนน่ะ..."
น้ำเสียงที่เด็กหญิงคุ้นเคยดีทำให้ผู้ถูกเรียกถึงใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง แต่ดูเหมือนว่าความมืดจะทำให้เด็กหญิงมองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหลังม่านดำไม่ค่อยเด่นชัดเสียเท่าไหร่นัก แต่นั่นก็ทำให้เธอกล้าพอที่จะมั่นใจได้ว่าเจ้าของเสียงนั้นคือ เอล เซอาร์ค หนึ่งในพี่ชายที่เธอมีอยู่ในแมนเนอร์ไม่ผิดแน่นอน
"หนูได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงร้องไห้น่ะค่ะ... เลยคิดว่าจะออกไปดู..."
"เสียงเด็กผู้หญิงร้องไห้งั้นเหรอ? คงจะเป็นเวนดี้นั่นแหละ..."
"เวนดี้...?"
"ใช่แล้ว... เวนดี้... เด็กหญิงเจ้าของเรือนผมสีทองกับหมวกปีกกว้างสีขาว..."
"แล้วทำไม... เธอถึงต้องร้องไห้ล่ะคะ...?"
"...ยังไม่ถึงเวลาที่ต้องรู้หรอกนะ ราวิเอล่า... เอาเป็นว่ากลับห้องขังไปก่อนเถอะ... ออกมากลางดึกแบบนี้มันอันตรายนะ..."
"ทำไมถึงอันตรายล่ะคะ...?"
"ก็เพราะว่า... ราเชลกำลังจะมาเอาตัวราวิเอล่าไปยังไงล่ะ..."
สิ้นเสียงของชายหนุ่มที่ดังมาจากภายในความมืด ตุ๊กตาหมีเก่าๆที่เด็กสาวถือเอาไว้อยู่ตลอดเวลาก็หล่นปุลงบนพื้นหินในทันที ก่อนที่ภาพที่อยู่เบื้องหน้าจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงเลือดพร้อมๆกันกับกลิ่นคาวเลือดที่แผ่ฟุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ เด็กหญิงพยายามที่จะวิ่งกลับไปยังห้องขังของตัวเอง แต่หากว่าขาทั้งสองกลับไม่รับรู้การสั่งการใดๆอีกต่อไปแล้ว
ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังออกมาจากตุ๊กตาหมีที่อยู่บนพื้นหินเบื้องหน้าเด็กสาว พร้อมๆกันกับหยาดเลือดที่พวยพุ่งออกมาจากลำคอที่ขาดวิ่นของตุ๊กตาตัวนั้นอย่างไม่มีสาเหตุ เด็กสาวที่ทำอะไรไม่ถูกได้แต่เพียงล้มตัวลงนั่งกับพื้นอย่างสิ้นหวังและส่งเสียงร้องเพื่อขอความช่วยเหลือ...
...ก่อนที่เธอจะหมดสติไป...
และพบว่ามันเป็นเพียงความฝันเมื่อตื่นขึ้นมา...
To be continued...
(ยังไม่จบ Part I นะครับ ตอนท้ายจะเอารูปเวนดี้ในจินตนาการของลาล่ามาฝากด้วย แต่ตอนนี้ขอตัวก่อนนะคร้าบ~)
To be continued...
(ยังไม่จบ Part I นะครับ ตอนท้ายจะเอารูปเวนดี้ในจินตนาการของลาล่ามาฝากด้วย แต่ตอนนี้ขอตัวก่อนนะคร้าบ~)
Tags: tk, tkmt13 Comments
