MëDuzAá : เข้ามาแล้วก็ สบ๊าย~ สบาย~ นะเค๊อะ! 
GSC CLUB! : Gensokyo Cosplay ThaiLand Club 
(นอกเรื่อง)บันทึกแห่งความทรงจำ - วันธรรมดาๆ สำหรับคนอื่น หากแต่เป็นวันสำคัญ สำหรับตัวฉันเอง...
posted on 09 Nov 2009 20:23 by yamitsukiวันนี้... วันที่ 9 พฤศจิกายน... มันวันอะไรหว่า... รู้สึกว่าทำไม... ดูเหมือนวันนี้ทุกๆคนจะตีจากจากชั้นหมดเลยฟะ ตั้งแต่ตอนเช้าละ... -*- หรือว่าวันนี้ชั้นมีออร่าที่ทำให้คนอื่นตีจากหรือเปล่า
เท่าที่จำได้... วันที่ 9 พฤศจิกายน 1989 เป็นวันที่กำแพงเบอร์ลินถูกทำลาย เยอรมันตะวันตกกับเยอรมันตะวันออกรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว (อ่านแล้วอย่าเพิ่งจิ้นวายนะครับ สาวกเฮตาเลียทั้งหลาย...)
วันนี้... วันที่ 9 พฤศจิกายน 1953 วันที่กัมพูชา... เอ่อ ไม่ค่อยอยากพูดถึงแฮะ เพราะสถานการณ์บ้านเมืองในปัจจุบันมัน... แต่เอาเถอะ ได้รับอิสรภาพจากอ้อมกอดที่มีขนดกๆของท่านพี่ฟรานซิส...
ก็ใช้ชีวิตแบบซังกะตายตั้งแต่เช้า... จนมาถึงช่วงสายๆก็มีเมสเสจจากเจ้าน้องคนกลางตัวดี... ส่งมาตามแบบฉบับสาวซึนที่ไม่ยอมบอกต่อหน้า ส่งมาสุขสันต์วันเกิด...
หรือว่าที่มันแอบๆแต่เช้า มันคิดจะเซอร์ไพรส์เรา...
ไม่ใช่ว่า ลืมวันเกิดตัวเองหรอกนะ แต่ไม่คิดว่าทุกคนจะสนใจต่างหาก...
คิดไปคิดมา นั่งเพ้อหน้าคอมไปพลางๆ เปิดเฟซบุ๊คเล่นเกมแก้เซ็ง จิ้มไปจิ้มมาจนเกือบๆเที่ยง ยัยรีฟ นักร้องหน้าหล่อของวงของฉันก็มาแปะข้อความสั้นๆในกระดานข่าวว่า "วันนี้ วันเกิดตารุย!!" อ่านจากน้ำเสียงการพิมพ์ เหมือนกับเพิ่งรู็หรือเพิ่งเจอผีมา แต่ก็ยังไม่ลืมกัน ขอบใจมากนะ รีฟ
หลังจากนั้น เสียงริงโทนมือถือก็ดังขึ้น... อะไรฟะ... เมสเสจอีกแล้ว คราวนี้ภาษาอังกฤษมาเป็นตับ เจ้าน้องสาวคนเล็กตัวดีนี่เอง... ยัยนี่ก็ซึนพอกัน บอกต่อหน้ากันไม่ป็น ต้องบอกทางเมสเสจ สงสัยกลัวดอกพิกุลจะร่วง...
คิดว่า คงจะไม่มีคนอื่นนึกถึงหรือให้ความสำคัญนอกจากคนในครอบครัวแล้วมั้ง แต่แล้ว... สี่โมงเย็น... ก็มี Offline Messege เด้งขึ้นมาหลังจากที่เพิ่งเข้าเอ็ม และแล้ว พอเราออนเอ็ม ก็...ได้รับ... รูปสองรูปนี้ จากน้องสาวที่อยู่เชียงใหม่... น้ำตามันพาลจะไหล...
รูปแรก เป็นรูปอุด้ง ตัวละครจากซีรีส์โทโฮที่เราชอบ... เจ้าตัวบอกว่าตอนแรกไม่กล้าส่งมา เพราะยังไม่ได้ลงสี... แต่... สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าสีสันในภาพนี้... คือความตั้งใจและความจริงใจที่น้องมีต่อพี่... นะ หมิว...
ส่วนรูปนี้ เจ้าตัวบอกว่าทำเสร็จแล้วจะส่งมาทางไปรษณีย์ เราก็ได้แต่บอกว่า เก็บไว้กินเองเถอะ ดูแค่รูปก็อิ่มใจแล้ว เด็กหนอเด็ก... วันนี้วันประกาศคะแนน GAT PAT ตัวเองแท้ๆ ยังจะมาเป็นห่วงเรามากกว่าตัวเองอีก ขอบใจมากนะ... หมิว น้องสาวที่รัก...
พอเข้าหน้าหลัก exteen ใจแรกก็คิดจะเช็คว่ามีใครมา Comment รูปที่เราไปถ่ายตอนวันเสาร์เพิ่ม แต่แล้ว เราก็พบว่า มีบล็อคๆหนึ่งเขียนจ่าหน้าถึงเราว่า...
"[HBD]พัช"
...เพื่อนบ้าเอ้ย... ทั้งๆที่ตัวเองงานก็จะทับตายอยู่แล้ว ยังมีเวลามาตั้งเอนทรีสุขสันต์วันเกิดให้เราอีกนะ... พอเปิดเข้าไปก็ยิ่งตกใจ เมื่อมีรูปๆหนึ่ง ที่รีเควสไปเล่นๆก่อนที่จะมาถึงวันเกิดตัวเอง กลับมาแปะอยู่บนบล็อคของเพื่อนรักคนนี้... รูปที่ว่าคือ รูปของลูกสาวแสนรักของเราที่เกิดวันเดียวกันกับเรานี่เอง...
ขอบใจมากนะ ดีดี ที่แกยังเอาใจใส่เพื่อนของแกคนนี้ที่เอาแต่ใจและจิตตกอยู่บ่อยๆจนต้องมาคอยปลอบคนนี้ ขอขอบใจแกมาก เพื่อนรัก...
ส่วนคุณเจ้านาย Zenah ที่คอยทนกับพฤติกรรมซึนๆของเราที่ต้องปวดหัวอยู่ไม่เว่้นแต่ละวัน ก็ยังจะมีแก่ใจส่งของขวัญเล็กๆน้อยๆมาให้ยัยเมดซึนเดเระคนนี้ ทั้งๆที่ชั้นสร้างความลำบากใจให้แก่เค้ามากถึงขนาดนี้... ทำไม... ชั้นถึงไม่เคยคิดที่จะทำให้เค้าไม่ต้องมากังวลเรื่องของชั้นคนนี้บ้างเอาซะเลยนะ... ชั้นเอาแต่สร้างปัญหาให้เค้าไม่เว้นแต่ละวัน... ทำไมกันนะ...
ยังรวมถึงโซระซัง ที่ทิ้งข้อความไว้ในเฟซบุ๊คเราว่า "HBD น้า ขอให้มีความสุขมากๆนะ ^^" ต้องขอขอบคุณมากครับ ทั้งๆที่เราไม่ได้สนิทอะไรกันมากมาย แต่ก็ยังมาอวยพรให้ผม ขอบคุณมากจริงๆครับ
ส่วนรายสุดท้าย ก่อนที่จะมาอัพบล็อคเอนทรีนี้ ยัยเรนน้องสาวตัวดีอีกคนก็โทรมา HBD ให้เรา ยังไม่ลืมกันสินะ... ยัยน้องสาวสุดแก่น... ขอบใจมากน่อ...
ผมเพิ่งรู้ตัวว่า... การที่ผมชอบคิดไปเองว่ารอบๆตัวผมไม่เคยมีใคร... อาจจะเป็นเพราะว่าผมนั้นไม่เคยเปิดใจมองดูว่ารอบๆตัวผมนั้นมีใครบ้าง... และวันนี้ผมก็ได้รู้ว่าจริงๆแล้วว่า รอบตัวผมมีคนที่คอยห่วงใยผมมากมายเหลือเกิน มากเสียจนเกินกว่าที่ผมจะจำได้หมดซะด้วยซ้ำ...
มีทางมั้ย...? ที่ผมจะตอบแทนความห่วงใยและมิตรภาพที่พวกคุณมอบให้ผมมากมายเหลือเกินในวันนี้...?
มีทางมั้ย...? ที่ผมจะตอบแทนทุกๆคนครอบครัวของผม ที่ผมคิดว่าพวกเขาไม่ได้สนใจกับวันเกิดของผมมากนัก...?
ผมคงทำได้แต่ พยายามปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นยิ่งกว่านี้ ทำตัวให้เป็นคนที่สามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเองได้ คงได้เวลาแล้วใช่มั้ย? ที่ผมจะต้องยืนด้วยขาของตนเอง เพื่อไม่ให้คนอื่นๆเป็นห่วงผมไปมากกว่านี้...
ขอขอบคุณสำหรับคำอวยพรของทุกๆคน ที่ได้ให้ไว้แก่ผม ไม่ว่าจะก่อนหน้าวันนี้ หรือหลังจากการตั้งเอนทรีนี้เป็นต้นไป... และขอให้สิ่งที่พวกคุณได้อวยพรให้ผมส่งผลกลับคืนไปหาพวกคุณด้วยครับ... ขอบคุณมากครับ...
(หลังจากนี้จะเป็นความโลภของ จขบ. ล้วนๆ ไม่ต้องอ่านก็ได้นะครับ หุหุ)
ขอให้ลดความอ้วนได้ซะที จะได้คอสกับชาวบ้านเค้าบ้าง เรียนจะจบอยู่แล้ว ยังไม่ได้คอสเลย
ขอให้รีทัชและปรับแสงรูปเป็นซะที คนที่เราถ่ายจะได้มีความสุขเมื่อเห็นรูปของเขาเองในบล็อคของเรา
ขอให้ถ่ายรูปเก่งพอๆกับพี่แจ๊คและพี่จักรซะที เหตุผลเหมือนกับด้านบน
ขอให้เกรดดีขึ้นซะที จบไปจะได้ต่อ ป.โท ได้โดยไม่ต้องทำให้พ่อและแม่ลำบากมากนัก
ขอให้เป็นคนที่"ดี"ขึ้นกว่านี้ จะได้ไม่สร้างปัญหาให้กับคนอื่นในทุกๆเรื่อง
และ... ขอให้ทุกๆคนที่เป็นห่วงเรา มีความสุขตลอดไป...
ขอบคุณทุกๆท่านมากนะครับ ขอให้มีความสุขครับ...
ปล. สำหรับคนที่งงว่ามิเซ็ทสึคือใคร มันคือชื่อผมที่ใช้ตอนเล่น Yogurting ครับผม
